Drijfjacht

Donderdag ochtend samen met Mo en mijn broer richting Duitsland vertrokken, het was namelijk weer tijd voor onze jaarlijkse drijfjacht . Omdat er geen licht was in verband met nieuwe maan hebben we donderdag avond niet op de hoogzit gezeten, in de plaats daarvan hebben we lekker van een flesje whisky genoten. Vrijdag van alles in orde gemaakt voor de drijfjacht van zaterdag en rond een uur of twee zouden we nog even gaan aanzitten . Mijn vader kwam met twee drijvers op vrijdag na en rond een uur of 11 hadden we al contact gehad over het slechte weer in Nederland. Voor dat we gingen aanzitten was de laatste stand dat hij 44 km had overbrugt in 6 uur. Eenmaal op de hoogzit zaten mijn broer en ik niet zo heel ver bij elkaar vandaan, via mijn veldkijker kon ik net de kansel zien waar hij had plaatsgenomen. Het had de hele dag gesneeuwd en er lag toch wel al zo’n 10 centimeter, dit betekende dat we langer konden blijven zitten omdat de sneeuw voldoende contrast gaf om zonder maanlicht goed in het donker te kunnen zien. Rond 5 uur kreeg ik een sms-je van mijn broer. “Heb je die vos niet gezien voor je?” vroeg hij. Nou nee dus, op 5 meter voor mij stond een haag die mijn gezichtsveld aan de voorzijde blokkeerde, de vos was daar achterlangs gelopen. Nog geen 5 minuten later klonk bij mijn broer een schot van zijn klein kaliber , gevolgd door nog een sms-je met als tekst “Vos”. Na een welgemeend “Weidmansheil” via de sms besloten we om terug te gaan naar het jachthuis omdat een vriend van mijn broer ieder moment kon arriveren. Ik reed met de Defender naar de kansel van mijn broer en daar mocht Mo de vos apporteren. Mijn broer gaf een aanwijzing en ik stuurde Mo in de goede richting. Na een korte periode kwam Mo netjes met de vos in mijn richting, hij had veel moeite om de vos te tillen en de rekel bleek later ook zo’n 8 kilo te wegen!. Mo was lekker fel en dat was een goed teken voor de “bring treuprüfung” van komend jaar. Mijn vader was ondertussen nog steeds in Nederland en hij was al een uur of 9 onderweg in verband met het noodweer. Langzaam aan dropen verscheidende gasten binnen en het begon lekker gezellig te worden. Rond 12 uur s’nachts kwam mijn vader aan in Duitsland, wat een nachtmerrie!
Zaterdag ochtend vroeg uit de veren, flinke wandeling met Mo gemaakt in de verse sneeuw en genoten van alle sporen die hier in waren achtergelaten door verscheidene diersoorten. We spoorden vos, haas en ree. Ieder spoor werd zorgvuldig uitgewerkt door Mo en het was prachtig om te zien hoe rustig hij aan het werk was op deze verse sporen. Rond 8:30 liep ik met geweer, jachthoorn en jas richting auto. Plotseling gleed ik uit en mijn beide benen stonden niet langer onder mijn lichaam. Met een flinke smak kwam ik op de grond, mijn geweer in de ene hand en de jachthoorn in de andere. Een jachtmaatje hielp me overeind en ik realiseerde me dat het een pijnlijke dag ging worden. Aangezien er altijd wel ergens een zieke geest fijne vent met een fototoestel in de aanslag staat, werd het een en ander op de gevoelige plaat vastgelegd. Om 9 uur had iedereen zich verzameld op het dorpsplein, jagers, drijvers en honden. Na een welkom door de jagermeester en een paar jachtsignalen uit de jachthoorn werden de posten verdeeld en de jagers konden richting bestemming vertrekken. Vanaf 9:30 was het toegestaan om te schieten en ik stond in vol ornaat, in het bos, te wachten op dit tijdstip. Een paar minuten voor tijd kwamen twee reeën op mij af lopen die toen ze mij op 15 meter hadden genaderd met een enorme spurt weer de dichte dekking in doken. Een lange tijd was het stil en het duurde tot 10:15 voor ik de eerste geluiden van de drijvers kon opmerken, tegelijkertijd hoorde ik in de verte wilde zwijnen in het bos. De zwijnen lieten duidelijk horen dat ze niet gediend waren van de oproer in het bos, maar ze kwamen niet bij mij langs. Rond 11:30 kwam er een sprong reeën voorbij, ik kon helaas niet op schot komen omdat ik dan in de drift moest schieten en dit een gevaar zou opleveren voor de drijvers. Het eindresultaat van de dag was een tableau van drie reeën en een wildzwijn. Mijn broer was de gelukkige schutter die het varken had weten te bemachtigen. Er werden breuken uitgedeeld aan de jagers en na het dood blazen van het wild en het blazen van einde jachtgingen we naar het jachthuis om ons tot heer te verkleden voor het etentje van die avond. ’s Avonds lekker gegeten en een flink feestje gebouwd met een heus muzikaal trio. De twee gasten van mijn vader hadden namelijk hun trekzak en gitaar meegebracht en de vriend van mijn broer zijn trombone.
Ik heb een mooi aandenken aan zaterdag, een blauwe bil, stevige spierpijn en pijn aan mijn nek. Maar ja, ook dat is jacht.
.

Geef een reactie