Weidmansheil

Vrijdag de 13e reden mijn vader en ik rond 9 uur weg uit Nederland om rond 14:30 in Duitsland te arriveren. Wederom was Mo bij het vrouwtje gebleven omdat ik nog steeds vond dat het te koud was in de kennel. Vrijdag avond op de rukplaats noord kansel gaan aanzitten en deze keer ook maar de aanzitzak meegenomen tegen de kou. Na even worstelen om in de aanzitzak te kruipen zat ik lekker warm met het geweer en de veldkijker in de aanslag. Rond 18:00 uur kreeg ik drie stuks kaalwild voor en ik besloot het kalf dat in dit gezelschap aanwezig was te schieten. Nou is dat een aardig voornemen, maar als het wild met de kont naar je toe blijft staan kun je erg weinig, je schiet wild immers nooit van achteren. Toen het kalf eindelijk dwarste en ik het schouderblad duidelijk in het vizier kreeg kon ik nog steeds niet schieten omdat een van de andere stukken kaalwild recht achter het kalf stond. Er zat maar een ding op en dat was wachten. Rond 18:30 kreeg ik het kalf alleen in het vizier en op het moment dat ik de trekker wou overhalen klonk er een enorme knal in het buurveld. De buurman bleek ook op de kansel te zitten en op zijn schot gingen de drie stukken kaalwild er snel vandoor. Zaterdag avond was een ander verhaal, ik was op kansel 7 gaan zitten en nadat ik mij met veel moeite in mijn aanzitzak had gehesen, in deze toch wel erg krappe kansel, kon ik lekker tot rust komen. Als eerste verscheen er een haas ten tonele, deze Duitse bos hazen zijn erg groot en ik dacht in eerste instantie, met het blote oog, dat er een vos liep. Het haas keutelde lekker over het stukje open veld wat ik voor mij had en op een gegeven moment taaide hij af. Op het zelfde moment kwamen er twee reeën het veld op lopen en ik kon duidelijk zien dat het ging om een reegeit met kalf. Het reeafschot was gerealiseerd, dus ik hoefde mij niet druk te maken over het al dan niet geschikt zijn voor afschot. Ik kon lekker achterover gaan zitten en genieten van dit schouwspel tussen moeder en kind. Ineens begon de geit onrustig de dekking in en uit te rennen, ik kon op dat moment nog niet zien waarom en ik besloot iets naar voren te gaan zitten om een kijkje te nemen. Een ander ree was ook bij de wei gearriveerd en wou ook gaan laveien. De geit die als eerste aanwezig was vond dat geen goed plan en was dus constant bezig de ander te verjagen. Plotseling gingen ze er allemaal vandoor en met veel “geblaf” gaven ze te kennen dat er iets niet pluis was. Een tijdlang was het stil toen ik in de verte een schim zag lopen, ik pakte de veldkijker en zag dat reinaert ook op zoek was naar een maaltje. Het was een dikke rekel en het was prachtig om te zien hoe deze jongen zijn avondmaal bij elkaar aan het springen was. Om half negen hoorde ik ineens gekraak in de bosrand en een dik varken kwam de wei opgelopen. Het was, wat mijn broer en ik, een kortsnuit noemen. Een gedrongen varken met een hoge rug een mooie rond gevormde kop. De adrenaline spoot door het lichaam, geweer in de aanslag, versneller op de trekker, lichtpuntje aan in de 8×56 en richten. Het is mijn ervaring dat dit soort varkens nooit meteen dood zijn als je ze op of achter het schouderblad schiet en ik besloot het varken achter de oortjes te schieten. Een schot achter de oren is meteen dodelijk maar brengt ook veel risico's met zich mee als je niet weet hoe en waar je moet schieten. Ik plaatste het kruis van de kijker op de gewenste plaats en drukte af. Een luide knal verstoorde de rust in het bos en het varken viel ter plekke neer. Nu begon het wachten, je weet namelijk maar nooit. Varkens zijn robuuste beesten en het zou niet de eerste keer zijn dat een varken ineens weer opstaat, dan wil je dus niet naast het varken staan want dat overleef je waarschijnlijk niet. Met het geweer in de aanslag zat ik minuten lang te wachten op een eventuele beweging. Na 15 minuten was ik zeker en klom ik de ladder van de kansel naar beneden om bij het varken te gaan kijken. Mijn vermoeden was juist, het was een grote keiler. Michel zat een paar honderd meter verderop en stuurde mij een sms-je met de vraag wat ik geschoten had en of het er lag. Ik stuurde een sms terug en vroeg of hij even wou komen helpen met het tillen van het varken. Ik heb samen met Michel het varken naar de auto gebracht en achter op het wildrek gelegd. Bij het jachthuis aangekomen heeft Michel het varken ontweid waarna we de keiler gewogen hebben. Het ontweid gewicht bedroeg 58 kilogram en daarmee was het mijn een na grootste varken ooit. De houwers waren vlijmscherp en de zwaard was prachtig. Deze kortsnuit had zojuist een lekker bad genomen in modder en dennentakken en hij rook werkelijk heerlijk. Een kruising van dennengeur en maggi besloten Michel en ik. Zondag hebben Michel en ik het varken naar het slachthuis gebracht, waar het verwerkt wordt tot mooie stukken vlees. Ik heb de slager gevraagd de huid te bewaren omdat ik deze wil laten looien.

Geef een reactie