VGP Training

In plaats van woensdag hebben we donderdag in Duitsland getraind. Om 4 uur vertrokken en dankzij de files pas op tien over zes op de plaats van bestemming. De training was al begonnen toen ik arriveerde en we konden zo aansluiten. De eerste oefening was stöberen in het bos en Mo vond zonder al te veel problemen het wild wat hier en daar verstopt was. Ook een konijn helemaal achterin bracht hij netjes bij me, maar ik maakte een fout. In plaats van de hond netjes te laten zitten nam ik het konijn aan terwijl hij stond en dat moest ik bekopen met terechte kritiek van de trainer. De VGP is moeilijk genoeg, het zou stom zijn om punten te verliezen door slordigheden. Toen was het weer tijd voor een zweetspoor, deze keer een wat grotere afstand, een kleine haak en een heleboel informatie voor de voorjager. Om de hond duidelijk te maken dat hij een zweetspoor moet uitlopen zonder dat hij de baas daarbij over de grond achter zich aan trekt wordt er een klein toneelstukje opgevoerd. De hond wordt op een plek nabij de afschotplek neergezet en de zweethalsband en zweetriem worden, naast de gewone riem en halsband, om de hals van de hond vastgemaakt. Vervolgens wordt de normale halsband en riem verwijderd en wordt de hond afgelegd. De voorjager gaat dan zelf de aanschotplek onderzoeken en volgt het spoor voor een flink aantal meters. Het volgen van het spoor voegt de geur van de voorjager toe aan het zweetspoor en zal de hond initieel van hulp zijn bij het uitwerken van het spoor. De voorjager gaat terug naar zijn hond en neemt hem bij de halsband mee naar de aanschotplek. Hier krijgt de hond het commando “zoek verwond”, de hond zal aan het spoor beginnen en iedere keer als de hond een stukje worst oppakt wordt hij geprezen. Mo liep zonder problemen het spoor uit, hij moet alleen nog wat langzamer lopen. De volgende was vrij pittig.. een vorm van los volgen. De voorjager loopt 5 meter met de hond los aan de voet, na 5 meter stopt de voorjager en moet de hond gaan zitten. Dit wordt 3 maal herhaalt in een rechte lijn naar voren. Na de derde keer moet de hond gaan liggen en blijven liggen. De voorjager loopt 30 meter verder en schiet met het hagelgeweer, met een tussenpauze van 10 seconden, 2 schoten af uit het zicht van de hond. De hond moet blijven liggen en mag zich niet verroeren. Mo maakte op het eerste schot aanstalten om te gaan staan en op het tweede schot kwam hij overeind. Nog even oefenen dus. De volgende oefening was het “buschieren”, dit is het naar wild zoeken in onoverzichtelijke en dichte bosjes voor het schot. De hond moet hierbij “onder” het geweer blijven en mag niet te ver van de voorjager verwijderd raken. Tijdens het buschieren wordt er, door de voorjager, een maal met het hagelgeweer geschoten, de hond mag even kijken maar moet vervolgens weer verder gaan met buschieren. In eerste instantie had ik er een hard hoofd in, bij stöberen moet hij afstand nemen en bij buschieren dichtbij blijven maar het ging eigenlijk prima. De dichte dekking geeft voldoende afleiding aan de hond en Mo bleef mooi in de buurt. Op het schot keek hij even op en zocht vervolgens vol passie verder. Het begint nu wel duidelijk te worden wat het verschil is tussen een HZP en een VGP hond. 14 april is er weer een training, tot dan gaan Mo en ik ons op het zweetspoor storten.

Geef een reactie