Déjà vu

Een jaar of 15 geleden hadden mijn ouders een vijver met daarin een eend, Alfred Jodokus Kwak. De vijver was niet zo groot en tot het moment dat de eend daar zitting nam een prachtige versiering in de tuin. Vanaf de bewoning ging het snel achteruit, waterplanten sneuvelden als eerste en al snel was het een grote stinkende bak met ammoniak. Tijd om te verschonen dus… Met een stevige pomp al het vocht uit de bak en de resterende laag eendepoep met een schepje uit het plastic omhulsel scheppen.
Nadat Reinaert de spier witte eend had verslonden dacht ik verlost te zijn van de intense stank van een eendenvijver…

Waarom dit verhaal vraag je je misschien af.. nou, vanavond had ik een déjà vu.

Het was weer dinsdag, onze wekelijkse trainingsavond voor de KNJV A. Deze keer waren we uitgenodigd bij de trainer thuis en we waren maar met twee hondjes. Als eerste een dirigeer oefeningetje, de hond over het water, zitten en dan naar links een dummy halen. Daarna nog een keer over, zitten en dan de dummy van rechts. Tijdens het wachten op de andere combinatie zat Mo zeer geïnteresseerd te kijken naar de tuin van de trainer en ik zag dat daar wat eenden en ganzen liepen. We gingen door met een markeer apport en behoudens het feit dat Mo veel interesse had voor de trainers ging het eigenlijk wel aardig. Zonder Mo aan te lijnen liepen we vervolgens terug om aan de andere kant op een weiland een dirigeer apport te oefenen. Mo snuffelde wat ik rond het hekwerk dat om de tuin stond en ineens sprintte hij weg, spong over het hek en ging in de vijver achter de eenden en ganzen aan. Gelukkig kreeg hij zo snel geen eend te pakken, maar op mijn commando’s reageerde hij totaal niet, de hond was volledig door het dolle. Er zat dus maar een ding op en dat was de hond halen… deze zwom echter in de vijver… dus baas ook in de vijver. Hond gepakt, gestraft voor het niet luisteren en toen drong ineens die intense geur weer mijn lichaam binnen. Eenden…

Gelukkig kon ik daar even douchen en kreeg ik wat schone kleren zodat we toch nog verder konden trainen. Het dirigeerapport ging niet zo lekker, Mo liep niet recht vooruit maar iets wat schuin. Ook deze keer reageerde Mo niet op mijn commando’s en het duurde veel te lang voordat ik hem weer bij me had om heb opnieuw in te kunnen zetten. De sleep ging op zich goed, in het begin liep hij het spoor van de trainer maar later corrigeerde hij en kwam goed op het spoor.

Conclusie van vandaag is werken aan gehoorzaamheid, fluiten is onvoorwaardelijk zitten en de trillerfluit is onvoorwaardelijk liggen. Op zich geen probleem verwacht ik, we hebben gewoon niet veel getraind sinds het behalen van de VGP en het appel is een beetje ver-eende-waterd.

Geef een reactie