Eens in de zoveel tijd kom je ze tegen…
Loop ik met Mo en Neo in de Soesterduinen, een van de weinige plekken waar de honden lekker los mogen lopen, kom ik bij een soort van picknick tafel waar 4 oude van dagen aan zitten. Mo interesseert dat helemaal niets maar die kleine dacht “hé gezellig, die vinden mij vast wel leuk”. Neo kwam echter van een koude kermis thuis.
De “oudjes” maakten een opmerking richting mij dat ze het niet konden waarderen, waarop ik zei dat je van zo’n jonge hond nog niet al te veel moet verwachten. Stom verbaasd was ik dan ook toen een van de dames in het “gezelschap” de opmerking maakte dat het ook niet aan de hond lag maar aan de baas.
“Pardon?!” zei ik, waar op zij nogmaals benadrukte dat de opvoeding een zaak van de baas was. Voor een kwart seconde overwoog ik nog te reageren, maar ik moest ineens aan een wijze les van een goede vriend denken. “Bedenk maar dat ze daar in een roze tutu staan of zitten, goed tegen ergernis”
En daar zaten ze dan, vier bejaarden in een roze tutu, ze zullen wel niet begrepen hebben waarom ik met een brede glimlach verder liep. Een toevallige passant maakte nog de opmerking “Echte hondenliefhebbers hè”. Hmmm antwoordde ik lachend.
. De eerste nacht was zwaar, maar op dit moment is hij al helemaal gewend aan zijn nieuwe omgeving. Bijna volledig zindelijk, mits de baas alert is.