Gelukkig mag een hond in zijn leven twee maal een VJP lopen en hadden we ons nog een keer ingeschreven voor de VJP bij JGV Gelderland E.v.
1 mei was het zover, deze keer werden we om 8 uur verwacht. De weersvoorspelling was slecht, maar al in de morgen zag ik dat het allemaal best wel eens mee kon vallen. Ergens halverwege de route hield ineens mijn navigatiesysteem er mee op en moest ik overschakelen op het betere denkwerk. Waarom gebeurt dat altijd op dit soort dagen?
Om kwart voor acht waren we op de verzamelplaats en ik wilde net naar binnen lopen om ons te melden toen ik in de gaten kreeg dat ik de stamboom en inentingspapieren van Neo op de keukentafel had laten liggen. Dat begin lekker dan!
Van de proefleiding kreeg ik te horen dat ik tot het middaguur had om de papieren te tonen. Faxen of iets dergelijks was geen probleem. Snel naar huis gebeld en gelukkig was Natalie bereid om alles te scannen en naar mij te emailen. Lang leve de moderne telecommunicatie. Ruim op tijd kon ik via mijn IPhone alles tonen en de leiding was tevreden mits ik ook nog een kopie zou mailen naar het secretariaat. Zo gezegd zo gedaan, we waren er weer klaar voor.
We waren ingedeeld in groep 4 bij drie keurmeesters die ik niet kende. Tegen half negen vertrokken we richting jachtveld, in de groep twee andere langharen met voor mij bekende voorjagers.
Deze keer waren Neo en ik de laatste in de groep en we konden dus mooi even kijken hoe het er allemaal aan toe ging in dit jachtveld. Al snel had ik gezien dat het een heel mooi jachtveld was met voldoende wild. Fazanten, patrijzen, konijnen en hazen lieten zich veelvuldig zien.
Als eerst het onderdeel zoeken; Neo en ik begonnen in een weiland het hoog gras, mooi flankerend liep Neo voor me langs en als Neo naar links liep ging ik naar rechts en andersom. Op deze manier bestreken we de gehele breedte van het veld en het was alleen jammer dat we geen wild konden vinden. Het volgende perseel stond Neo in de dekking twee keer een konijn voor die hij op commando netjes voor de “denkbeeldige geweren” langs bracht. Dat was al mooi, maar ze willen graag zien dat een hond voorstaat op veerwild. Een paar minuten later hoorden we een fazant haan een stukje verderop en we besloten Neo die kan op te laten gaan. Neo zocht het hele stuk met volhardendheid af en het leek erop dat de haan al gevlogen was tot Neo bij een braamstruik ineens in “de houding” sprong. Ik was nog best ver weg en liep naar Neo toe, op mijn commando dook hij de bramen in en kwam de haan, al vliegend, aan de andere kant van het bosje er uit. Toen we terug liepen naar de groep zei ik blij dat het goed was, de keurmeester verbeterde mij, het was zeer goed.
Het eerste hazespoor ging niet zo lekker, Neo liep tweehonderd meter vooruit maar ging niet naar rechts waar het haas een haak had geslagen. Wel was hij erg geinteresseerd in iets dat op het veld lag, waarschijnlijk een slachtoffer van het maaien de dag ervoor. Het tweede spoor ging wel prima, bij liep netjes vooruit sloeg een haak, ging een weg over en sloeg daar nogmaals een haak.
Beide andere honden moesten nog een keer flankeren omdat de keurmeesters nog niet alles goed hadden kunnen beoordelen. Over Neo en mij waren ze al tevreden.
Uiteindelijk hadden we 10 punten voor het spoor, 11 punten voor het neusgebruikt, 10 punten voor het zoeken, 11 punten voor het voorstaan en 11 punten voor de “fuhrigkeit”. In totaal 74 punten omdat het spoor en neusgebruik dubbel tellen.
Eenmaal terug waar we die ochtend verzameld hadden bleek dat er drie honden 74 punten hadden gehaald. Waarvan de andere langhaar bij mij in de groep twee keer 11 punten had op beide onderdelen die dubbel tellen. Zij waren dan ook “Suchenzieger”, Neo en ik waren tweede omdat Neo met 8 maanden veel jonger was dan de derde hond.