Morpheus @ MijnJachthond.nl

Sinds vandaag is de vos van januari 2007, opgezet door de gebroeders Teurlinx uit Eindhoven, weer bij ons in huis.
We zijn erg tevreden over het resultaat, een natuurlijke houding en een natuur-getrouwe kop.

Ik weet het nog goed, 9 februari 1998 om kwart voor zes schoot ik een enorme rekel in Duitsland. Zo’n vos schiet je eens in je leven en daarom had ik de vos naar een preparateur gebracht om de huid laten looien. Helaas ging er iets mis met als gevolg dat mijn vos niet meer terug te vinden was.

Mijn broer en ik hadden een uitnodiging gekregen om een dagje te komen jagen in Limburg bij vrienden. We waren vroeg vertrokken samen met langhaar Mo en rond 8:30 waren we op de plaats van bestemming. Na een lekkere bak koffie en de nodige kennismakingen gingen we het veld in. Geert kwam op post te staan en ik ging met de hond mee met de drijvers en overige geweren. Mo kon zich heerlijk uitleven in de boomgaarden en het mosterdzaad en na enige tijd werd de eerste fazant haan geschoten.

’s Middags liepen we op linie door een veld mosterdzaad toen een van de drijvers ineens een vos in het mosterdzaad zag. De vos was voor mij op schootsafstand en niet veel later was het schot uit het geweer. Het ging om een dikke rekel van ruim 10 kilogram, net zo eentje als ik in ‘98 in Duitsland had geschoten. Deze herkansing laat ik niet voorbij gaan en ik heb besloten de vos op te laten zetten. Deze keer echter door een professionele preparateur

Het was een heerlijke dag en ik wil de heren dan ook graag bedanken voor de uitnodiging en herkansing op een levens vos.

Waidmannsheil,
Ewart

Donderdag 09-11 vertrokken naar Duitsland. Rond 19:30 waren we op de plaats van bestemming, iets later dan gepland omdat Truus de navigatie miep de meest recente wijzigingen aan de Duitse infrastructuur bleek te ontberen. We waren met een groep van 11 jagers vertrokken en aldaar bleken er nog meer bekenden te zijn.

Vrijdag 10-11 was de eerste jachtdag en we waren vroeg uit de veren. Ik zat in een prachtige kansel langs een B-weg met open veld recht voor me. Vrijwel direct kwamen twee stuks damwild, tier en kalf ver voor me uit het bos. Veel te ver om iets mee te kunnen (+/- 300 meter) maar een goed begin. Later nog een roedel van 12 achterin en daarna 3 stuks roodwild van achter de kansel over het veld parallel aan hoofdweg. Door de vele auto’s wederom niet beschietbaar. Op een gegeven moment ineens een roedel damwild voor de kansel langs, kalf in het vizier maar geweer nog op safe roedel weg… Vele malen damwild op +/- 200 meter gehad maar afspraak was maximaal tot 80 meter schieten. Een keer geschoten op damkalf maar schot was er onder door. Later nog twee keer een mannelijk damhert gezien en hoewel deze niet waren vrijgegeven heb ik ze toch maar geschoten .. met het fototoestel wel te verstaan.

Zaterdag in het bos gestaan, langs de weg. Vaak achter in het bos Rood- en damwild zien lopen maar ze kwamen niet bij me langs. Een keer een roedel damwild op 30 meter langs gehad. Er mochten die dag alleen nog maar kalveren geschoten worden en deze liepen net achter de volwassen stukken. Pas toen ze bij de weg waren had ik kunnen schieten maar dat was geen veilige richting om te schieten. Achter mij werd een bruine wachtel reu aangereden die bezig was een spoor van een ree uit te werken. Veel schade aan de auto en de hond had zichtbaar de poot kapot. Toch wel drie kwartier bezig geweest met de hond voordat de eigenaar er was en met de hond naar de dierenarts kon. ’s Middags was de beste kerel al weer van de partij tijdens het uitleggen van het tableau.

Het tableau bevatte 107 stuks de eerste dag waarvan 3 pas de volgende dag gevonden zijn. De tweede dag 34 stuks. In totaal 141 stuks wild in twee dagen. Overwegend damwild. Michel schoot een damkalf en mooie keiler van 90 kg ontweid.

Zondag onderweg naar huis panne gehad met de auto en na lang wachten met drie man en volle bepakking in een geleende Fort Fiesta naar Nederland gereden. Consequentie van een en ander was een dikke keelontsteking en een ruime week onder de wol. Ondertussen is de keel weer genezen en zie ik uit naar de volgende jachtdagen.

Weer een heerlijk jachtweekend gehad, hunters moon en half bewolkt. Vrijdagavond een reegeit met kalf geschoten. Ik had het kalf met een träger Schuss geschoten en kon voldoende snel grendelen om zo ook de reegeit te schieten. Helaas was het schot op de reegeit iets minder zuiver wat resulteerde in een nazoek. Met de auto mijn broer gehaald en samen met hem en Mo de nazoek ingezet. Door de spanning en onzekerheid van mijn kant vergat ik de aanschotplek goed te onderzoeken en ik zette vrijwel direct Mo in op het spoor. Mo pakte het spoor op en liep met de neus aan de grond rustig naar links. Ik zag echter nergens zweet en besloot terug te gaan naar de aanschotplek. De hond afgelegd en samen met Geert de aanschotplek beter gaan onderzoeken. Het ree bleek naar rechts te zijn afgesprongen (Mo liep de wissel terug in de richting waar ze vandaan kwamen) en er was om de meter wel een beetje zweet te vinden. Nogmaals Mo ingezet en deze keer werkte hij feilloos het zweetspoor uit en kwam na ongeveer 100 meter bij het stuk.

Zaterdagavond schoot Geert een prachtig afschot hert in de C klasse, naar mijn mening een 2e kops hert. Ik was al weer terug in het jachthuis toen hij belde en we zijn met de aanhangwagen het hert gaan halen. Na het ontweiden van het hert heeft Geert een lekkere fles whisky geopend en hebben we de hele ervaring van voor tot achter met elkaar gedeeld.

Vrijdagavond heb ik in Duitsland een hertekalf geschoten. Ik was om 16:00 het veld in gereden en zat om 16:20 op de kansel. Rond 17:45 zag ik op 300 meter een stuk roodwild in het bos lopen. Het stuk liep mijn kant uit maar kwam niet op het open veld. Ik kon het ondertussen wel al redelijk aanspreken, het was een smaldier of een groot kalf. Rond 18:15 kwam het de wei oplopen en nadat ik mijzelf er van overtuigd had dat het stuk alleen was heb ik het geschoten.

Zaterdag heeft mijn broer samen met zijn dochter twee reeën geschoten. Kayleigh was wel al vaker mee geweest op de kansel, maar had nog nooit een afschot mee gemaakt. Het eerste ree werd door mijn broer gespot en later geschoten, de tweede ree werd opgemerkt door Kayleigh en later ook door haar vader geschoten. Kayleigh is de een na jongste telg in onze familie en met haar acht jaar toont ze alle eigenschappen van een fanatieke jager. Ze herkent feilloos de prent van ree, das, vos, varken en edelhert in de modder en kijkt leergierig toe hoe het geschoten wild ontweid en verzorgd wordt. Een ding is zeker, er zullen niet veel meisjes van haar leeftijd zijn die de ervaring delen zoals deze twee samen.

Eindelijk is het weer half oktober, de opening van de grote jacht in Nederland. Zaterdag samen met Mo en mijn vader op jacht geweest in het mooie Drenthe. In de eerste drift deed een van de honden een vos op die verderop door een van de jagers geschoten werd. De vos was echter niet kikdood en dook weer terug in de ruigte om vervolgens aan het gezichtsveld te ontsnappen. Ik vroeg de schutter naar de aanschotplek en vond daar een beetje bloed. Ik gaf Mo het commando “zoek verwond” en in een mum van tijd zat hij met de neus op het spoor. Niet veel later kon ik aan het geblaf van Mo horen dat hij de vos gesteld had. Toen ik bij de hond arriveerde zag draadhaar Nora haar kans en greep van achteren de vos op de ruggegraad, niet veel later was het voorbij. Een mooie samenwerking van twee Duitse Staanders.

's Middags nog even op de konijnen geweest en ook hier toonde Mo zich een volleerd jachthond. Diverse konijnen werden netjes voorgestaan en ook qua apport ging het van een leien dakje. Enkele malen dreef Mo een konijn mijn kant uit maar kon ik niet op schot komen omdat een andere hond in het schootsveld liep. Ineens werd het mij duidelijk waarom het “Buschieren” onderdeel is van de VGP. Omdat een aantal van de andere honden niet netjes onder het geweer jaagden liepen ze andere jagers in de weg en kon er vaak niet geschoten worden. Eenmaal schoot ik op een konijn dat recht voor mij uit ging en ja hoor, dik er achter. Blijven oefenen zullen we maar zeggen.

Aan de hond heeft het in iedergeval niet gelegen.

Afgelopen weekend weer op jacht geweest in Duitsland. Vrijdag avond weer in hetzelfde stuk bos gaan zitten als twee weken geleden, alleen deze keer op een verrijdbare kansel in de buurt van waar ik de oude bok gezien heb. Meteen aan het begin kwam er een haas op het veld en deze is de gehele avond bij mij gebleven. Later zag ik achter in het bos twee stuks kaalwild staan, deze bleven echter in het bos en traden niet uit. Toen de schemer in viel kwamen nog twee jongvosjes voorbij en rond middernacht ben ik terug gekeerd naar het jachthuis met als voornemen het in de ochtend nog eens te proberen. Klokslag 4 uur was ik er weer uit en om half vijf zat ik wederom op de kansel, de wind was weer gedraaid en ik besloot op kansel 16 te gaan zitten in hetzelfde stukje bos. Langzaam aan werd het licht en de vogels begonnen hun ochtend serenade, toen ineens een smalree het veld op kwam lopen. Het ree ging op haar gemak staan laveien en keek na een half uur ineens strak de bosrand in. Daar was wat gaande.. nadat ik een lange tijd in het bos had gegluurd door mijn veldkijker zag ik eindelijk een silhouet van een reebok. Het gewei was volledig geveegd en hij had het behoorlijk hoog op, dit moest mijn bok zijn. De bok trad niet uit en begon in het bos driftig heen en weer te lopen om vervolgens aanstalten te maken er vandoor te gaan. Ik heb de bok geschoten, maar het was helaas niet de oude bok die ik al een paar keer op de korrel had.

Zaterdag avond in een ander gedeelte van het veld gaan zitten in de hoop een varken te schieten. Vrijwel meteen aan het begin van de aanzit begon het bos tot leven te komen en het duurde ook niet lang voordat er drie moeflons het veld betraden. Wat een prachtige beesten zijn dit toch. Ik heb ze alle drie, met het fototoestel, geschoten Verder op in de avond kwam er nog een geweidrager op het veld, een jong hert met vier vertakkingen in aanwas nog volledig in de bast. Leuk om te zien, net een soort toepetje. Verder die avond niets meer gezien en weer rond middernacht naar het jachthuis gegaan.

Donderdag avond in alle rust op kansel 17 gaan zitten, om 8 uur eens goed nagedacht over al dat reilt en zeilt in de wereld en geluisterd naar een mooie compositie van merels, zanglijsters en af en toe een koekoek. In de schemer begon de wereld weer te leven en het duurde dan ook niet lang voordat het eerste smalree zich liet zien. Niet veel later kwamen ook een hoog drachtige reegeit een jaarling bokje op het veld voor mij. Het bokje had zijn gewei nog niet geveegd en zag er verder goed uit. Meneer lampe kwam ook even een hapje eten op het veld en het begon al lekker druk te worden. Ineens hoorde ik achter mij een bok “blaffen”, er liep hier dus een oudere bok. Helaas voor mij had ik de auto, met hond, achtergelaten in het bos en daar is de bok van geschrokken. Langzaam aan kreeg ik de geit met het bokje dichterbij en ik kon horen dat het bokje moeite had met ademhalen als gevolg van keelhorzel. Ik besloot het bokje alsnog te schieten en zocht het bokje op in de kijker van het geweer. Ineens ging al het wild op het veld er vandoor en kwamen twee stuks kaalwild het veld oplopen, een hinde met het kalf van het vorige jaar. Ik nam me voor om de volgende dag terug te komen en het bokje te schieten. De maan kwam lekker door en alles wees op het ten tonele verschijnen van zwartwild. Jammer genoeg bleef het stil in het bos en om half een ‘s nachts besloot ik Mo op te zoeken en naar het jachthuis te rijden. Daar aangekomen bleek mijn vader weidmansheil gehad te hebben op een mooi varken van 38 kilo.

Vrijdag avond weer terug gegaan naar dezelfde plek, alleen deze keer op de kansel tegenover 17 gaan zitten omdat de wind anders stond dan de dag ervoor. Weer de oudere bok in het bos gehoord want ook deze keer had hij de auto weten te vinden en liet duidelijk merken dat hij hier niet van gediend was. Weer veel reeën gezien, maar niet het zieke bokje.

Zaterdag avond weer op 17 gaan zitten, de aanhouder wint zeggen ze dan. Deze keer de auto helemaal niet in het bos gezet en het hele stuk gelopen. Om het mijzelf wat makkelijker te maken veel spullen in de auto gelaten, waar onder het fototoestel. Dat heb ik geweten.. 15 minuten nadat ik in de kansel was gaan zitten kwam een mooie moervos uit de bosrand en die ging op 15 meter voor mijn neus zitten en begon zich eens lekker achter de oren te krabben. Dit had de foto kunnen worden die ik altijd al eens had willen maken, maar ja.. Wacht, dacht ik en ik herinnerde een trucje die ik al een paar keer eerder had gebruikt met de camera in mijn telefoon en de verrekijker. De lens van de camera tegen de verrekijker aanhouden, mikken en klikken. Het is niet de kwaliteit die ik zou willen, maar de dame in kwestie staat mooi op de foto. Zo heb ik ook nog een haas op de foto gezet, maar toen de reeën op het veld kwamen was het al te donker. Rond half negen begonnen die merels in het bos alarm te slaan en wist ik dat er wat ging gebeuren. Vol spanning keek ik links de kansel uit en zag in de verte een ree lopen, ik kon nog niet zien wat het was maar het kwam gelukkig mijn kant op. Het was de oude bok van de voorgaande dagen. Ook deze keer kwam hij niet op het open veld, maar bleef in het bos en liep achter mij langs. Ik wist dat hij nog ongeveer 10 stappen de ruimte had voor hij mij kon ruiken en ik besloot het geweer langs de deurpost van de kansel aan te strijken en de bok in het bos te schieten. Zo gezegd zo gedaan, alleen kon ik toen ik het geweer een maal aan de schouder had, de bok niet in het vizier krijgen. Hij stond te zekeren en ging volledig op in het bos. Pas toen hij mij gezien had en er als een speer vandoor ging kreeg ik hem weer te zien en toen was het natuurlijk te laat. Een behoorlijke tijd ging voorbij en af en toe was het net of ik een varken naast mij hoorde knorren, dit schreef ik dan weer toe aan de wind, maar een keer was het windstil en kon ik het goed horen. Ja hoor, ongeveer 10 tot 15 meter naast mij was een varken de omgeving aan het afspeuren. Nou moet je weten dat kansel 17 op de grond staat en geen deur heeft, varkens kunnen dus zo naar binnen lopen ‘K kan zeggen dat het een van de spannendste avonden is geweest tot nu toe, ik heb het varken niet gezien en had pas om 1:30 het lef naar de auto te lopen.

Al met al geen bokken geschoten maar wel 4 varkens door de andere jagers in de combinatie.

Vandaag weer op de duiven geweest met Mo. Vroeg uit de veren en om 9 uur verzamelen in Duitsland. Deze keer werd er ook in alle aangrenzende velden gejaagd met als achterliggende reden dat de duiven goed op de vleugels zouden komen. Jammer genoeg stond er geen wind en daardoor wilden de blauwen niet echt vliegen. Ik zat net met Mo in de dichte dekking te wachten op een glimp van duiven, toen een tweetal lieftallige dames hun paarden in de wei voor mij los lieten lopen. Ik hou er niet van om in de buurt van paarden te jagen dus er zat niets anders op dan verkassen. Natuurlijk zag ik de hele tijd duiven vliegen op de plaats waar ik eerst zat en even zo natuurlijk kwamen ze niet even bij mij langs. Ik had in de auto nog wat lok duiven liggen en nadat ik deze had uitgestald op de stoppels voor mij duurde het niet lang voordat de eerste duif nieuwsgierig wat lager ging vliegen en op redelijke afstand bij mij langs kwam. Het schot was uit het geweer en het was weer even inkomen. Mo ging er als een speer vandoor en kwam van een koude kermis thuis toe hij in de gaten kreeg dat het plastic lokkers waren in plaats van verse duiven. Op de nieuwe stek stond ik niet zo verdekt opgesteld als op de eerst plek. Aangezien duiven goede ogen hebben zagen ze mij staan en vlogen dan de andere kant op. Tijd voor iets anders dus. Bij de lok duiven had ik ook nog twee camouflage netten en die heb ik voor mij in een aantal takken gehangen. Mo en ik waren nu praktisch onzichtbaar vanuit de lucht, nadeel was wel dat ik niet veel ruimte had om te schieten. Weer kwam er een duif langs en deze keer tekende de duif op het schot en kwam neer in een aangelegen bosje. Mo markeerde de plek waar de duif was geland maar vond niets op de plek. Het betrof hier een loper., een duif die niet dodelijk geraakt is maar niet meer kan vliegen. Mo zette zijn neus aan het werk en liep het spoor van de duif uit, de duif flapperde het weiland op en binnen een paar seconden kwam Mo met de duif in de vang naar de baas. Mo apporteerde de duif levend en het was aan de baas om dit dier zo snel mogelijk uit zijn lijden te verlossen. Dat lieve mensen is dus waarom een jager een goede hond nodig heeft! De tweede duif kwam eerst hoog over en besloot toch maar eens even te kijken wat daar op de grond allemaal te doen was. Deze keer viel de duif als een baksteen uit de lucht en na het commando “apport” bracht Mo deze duif keurig binnen. Het is bij twee duiven gebleven, duiven jagen is nou eenmaal hele andere koek. Het totale tableau telde 15 duiven, in vergelijking tot andere zaterdagen een matig resultaat. Zeker daar we met twee keer zoveel jagers waren.

In plaats van Donderdag zijn mijn vader, ikzelf en Mo zondag naar Dortmund gereden. We zouden eigenlijk met z’n viertjes gaan, maar mijn broer lag helaas ziek op bed. Om iets voor 10 waren we in Dortmund en nadat we de auto geparkeerd hadden zijn we met een busje naar de hallen gebracht. We waren net van plan om in de rij te gaan staan toen er een langhaar liefhebber op mij af kwam lopen en vroeg of ik al een kaartje had, dat was nog niet het geval en hij bood mij, een voor hem overtollige, voucher aan om een gratis kaartje te halen. Erg prettig zo’n hond. Na een welgemeend “vielen dank” wisselde we de voucher in en kochten een extra kaartje voor mijn vader. Bij de deur werd ik tegengehouden en het bleek dat ik een speciale honden ingang moest nemen. Bij deze ingang werden de inentingen van de hond gecontroleerd en wat was ik blij dat ik de papieren die ochtend in mijn zak had gestoken. Het was weer een enorme beurs en we konden onze ogen goed de kost geven. In hal 8 hadden de rasverenigingen allemaal een eigen stand en het duurde dan ook niet lang voordat wij bij de stand van Club Langhaar e.V. stonden, waar we de meeste mensen wel kennen. Mijn oog viel op een foto van een jonge langhaar, en ik herkende die foto. Dat was een foto van Mo, die ik gemaakt had toen hij een maand of 7 was. Een leuke verassing. Rond 15:00 hebben we met de langhaar club een rondje gemaakt op het podium en daarmee had ik het recht verworven op een Jagd und Hund 2006 penning. Mo kreeg een klein zakje hondenvoer. De reis was het weer waard, ik heb eindelijk een paar gevoerde laarzen gevonden die om mijn grote kuiten passen. Deze jongen heeft in het vervolg geen koude voeten meer. Mo heeft de rest van de dag uitgeteld op de bank gelegen, een van de privileges van een jachthond die binnenshuis wordt opgevoed.