HZP

Erstlings Führer auf dem HZP

Donderdag 8 September was het zover, voor de eerste keer in ons leven een Herbst-Zucht-Prufung (HZP). Omdat we ’s ochtends vroeg verwacht werden waren we woensdag alvast richting
Damm-Malberg in Duitsland vertrokken, om aldaar de nacht door te brengen.

De slaap kon ik niet echt vatten, waarschijnlijk omdat de perikelen van de VJP nog vers in mijn geheugen zaten. Na mijzelf overtuigd te hebben van het feit dat we goed getraind
hadden voor de HZP ben ik in slaap gevallen.

Ruim voor tijd waren we, Morpheus, mijn vader en ikzelf, aanwezig in de door de club aangewezen gelegenheid en aldaar begon de toch wel erg spannende dag.

Na een officieel welkom van de proefleider, de benodigde informatie omtrent de groepen en indeling en het blazen van enkele jacht signalen gingen we op weg naar het aan onze groep toegewezen jachtveld.
Het was goed 50 kilometer rijden voor we in Uedem waren aangekomen, de zon begon al aardig door te komen en hier en daar werden opmerkingen gemaakt dat het een zware dag zou worden in verband met de hoge temperatuur. De honden mochten nog even vrij lopen om de spanning van de baas en ook de blaas wat te drukken. En nadat alledrie de honden in onze groep een plasje en boodschap hadden achtergelaten op het geploegde veldje konden we beginnen.

Zoeken en voorstaan (Suche und Vorstehen)


Met onze neus in de wind liepen Morpheus en ik een mooi bietenveld in, al snel zag ik aan de hoeveelheid vocht op mijn laarzen dat hier niet veel veerwild zou zitten en dat de
fazanten waarschijnlijk hun onderkomen hadden gezocht in het aangrenzende mais perceel. Mo begon netjes te zoeken, maar toonde niet echt een mooi zoek patroon wat resulteerde in
het feit dat ik zelf flankerend door het veld moest om de hond genoeg kansen te geven de fazanten op te sporen. Aan het einde van het veld aangekomen werd mij gevraagd de hond weer
aan te lijnen en een andere hond kreeg de mogelijkheid het aangelegen bietenveld te doorzoeken. De hond trok aan op het maïs veld en zoals ik al vermoede, vlogen er 7 hanen uit toen
de hond daar even een kijkje ging nemen. De fazanten streken neer in het bietenveld en het leek een veel belovend stukje veld te worden. De praktijk was echter dat geen van de drie
honden verwaaiing kreeg van de fazanten en de conclusie was dan ook dat de fazanten vooruit waren gelopen en het veld aan de voorzijde weer hadden verlaten.
We reden door naar een ander stukje bieten en alhier mocht ik Mo weer inzetten. Hij had duidelijk geleerd van het vorige stukje veld en begon nu uit zichzelf keurig te flankeren,
het stukje bieten was niet zo breed en Mo ging netjes onder de wind van kant naar kant. Ineens zag ik Mo tekenen en trok hij aan, 5 meter.. en toen stond hij als een paal. En of
langharen kunnen voorstaan! Mo wachtte netjes tot ik naast ‘m stond, keek mij weer met een mij bekend schuin oog aan en op mijn commando drukte hij een mooie fazant hen uit de dekking.
De keurmeester gaf duidelijk zijn goedkeuren en ik mocht de hond aanlijnen.

Zoeken: 8 punten
Voorstaan: 10 punten

Schotvastheid in het veld (Schußfestigkeit Feldarbeit)


Om het aanwezige wild niet te verstoren werd de schotvastheid pas na het zoeken getoetst. Met geweer en Hond liep ik de bieten in en Mo deed uitermate zijn best om wild te vinden.
Op mijn eerste schot keek Mo even op om te zien of er ook iets te apporteren viel en ging vervolgens vrolijk verder met zoeken. Ook het tweede schot verliet het geweer en wederom
reageerde Mo door even te verifiëren of er ook wild viel. De hond was prima schotvast.

Veerwild sleep (Verlorenbringen von Federwild auf der Federwildschleppe)

Het volgende onderdeel was een veerwild sleep van ongeveer 180 meter. De aanschotplek was duidelijk gemarkeerd en na het inzetten van de hond was het enkele seconden wachten voordat
de hond de eerste flauwe haak sloeg, niet veel later had Mo de volledige sleep uitgewerkt en kwam netjes de eend. Man wat ging die hond snel over dat spoor was een opmerking van een
van de Duitse examinatoren.

Veerwild sleep: 10 punten
Manier van brengen: 10 punten

Haarwild sleep (Haarwildschleppe)


De tweede sleep was een van 300 meter met het konijn, het eerste gedeelte van deze sleep werd over een pad, met aan weerszijden ruig gras, getrokken waarna de sleep over ging in een
weiland om te eindigen bij een maïs perceel. Op verzoek van de keurmeester bracht ik Mo naar de aanschotplek en trof de nodige voorbereidingen. Lijn af, touwtje door de halsband die
makkelijk kan slippen en hond netjes zitten terwijl ik de aanschotplek onderzocht. Uiteindelijk zette ik de hond in en begon hij het spoor te volgen, nog geen meter verder keerde Mo
zijn hoofd naar links en stond hij voor. Wat er dan allemaal de je heen gaat! Ik deed een paar passen naar voren en drukte een kwartel uit het ruige gras, Mo keek de kwartel nog even
na en vervolgde zelfstandig het sleepspoor om vervolgens netjes het konijn bij mij af te leveren. Wat een kanjer.

Haarwild sleep: 10 punten
Manier van brengen: 10 punten

Waterarbeid (Wasserarbeit)

Na de lunch was het tijd voor het waterwerk. Voor de hond wel lekker, want het was 29,5 graad in de schaduw. Gelukkig hadden we de ochtend proeven doorstaan en mochten nu ook de waterproeven worden afgenomen.

Schotvastheid in het water (Schußfestigkeit Wasserarbeit)

Het eerste onderdeel in het water was het vaststellen van de schotvastheid te water, dit onderdeel wordt getoetst gedurende een apport, van een eend, uit diep water. De keurmeester
verzocht mij met wapen en hond aan het water te gaan staan en er werd een eend in het water gegooid. Ik zette de hond in en schoot toen hij halverwege was, met het hagelgeweer,
10 meter links van de eend. Mo reageerde totaal niet, haalde netjes de eend en bracht hem bij mij. Ook hier was Mo schotvast.

Verloren zoeken in dichte dekking (Verlorensuche im deckungsreichen Gewässer)


Bij het water aangekomen werd, uit het zicht van de hond, een vers geschoten eend aan de overkant in de rietkraag gegooid, de hond moest overzwemmen en de eend zoeken en zelfstandig
brengen. De wind was ondertussen behoorlijk gedraaid ten opzichte van het moment dat ze de proef hadden uitgezet en dat resulteerde erin dat de hond niet of moeilijk onder de wind
te brengen was. Mo zwom over en begon te zoeken, gelukkig heeft Mo een sterke wil om te vinden en na enige tijd merkte hij van een behoorlijke afstand de eend op. Hij apporteerde
de eend maar was niet erg welwillend om de eend af te geven.

Verloren zoeken in dichte dekking: 10 punten

Levende eend in dichte dekking (Stöbern mit Ente im deckungsreichen Gewässer)

Uit het zicht van de hond werd, vanaf de kant waar wij stonden, een levende eend in het water gezet, de eend zwom vervolgens naar de overkant en dook de rietkraag in.
Ik kreeg de opdracht om Mo in te zetten en de hond zwom netjes naar de overkant en ging de rietkraag in.. een eeuwigheid was het stil.. helemaal niets, geen kraakje of wat dan ook..
en ineens stormde de eend het water op gevolgd door een luid gevende Mo. De eend kwam recht op mij af en ik bereidde me voor om de eend te schieten, maar ik kwam niet op schot
omdat de hond recht achter de eend aanzwom. De eend dook aan mijn zijde de rietkraag in en Mo drukte ook hier de eend weer uit de dekking. Ook deze keer kwam ik niet op schot omdat,
zowel de eend als Mo, in eenzelfde lijn terug zwommen als waar ze vandaan kwamen. Bij het riet aangekomen had Mo de eend bijna waarop de eend onder water dook om vervolgens uit het
zicht te verdwijnen. Mo bewoog zich niet.. keek eens naar links, keek eens naar rechts en speurde de hele omgeving af. Uiteindelijk dook Mo zelf ook volledig onder water, die eend
moest daar toch ergens zijn! We lachten hartelijk om Mo en om de opmerking van een van de keurmeesters dat de hond wellicht baat had bij een snorkel. Nadat Mo gezien had dat de eend
zich ook niet onder hem had verstopt vervolgde hij zijn speurtocht om na een paar seconden met de eend in de vang uit de rietkraag te komen. Wat een geweldige show.

Nazoeken van levende eend: 11 punten!

Manier van brengen (Art des Bringens)


Omdat Mo tijdens het apporteren van de eend treuzelde en een beetje aan het rotzooien was kreeg hij een 5 voor het brengen. Gelukkig had hij voor het brengen op de slepen twee keer
een 10 gehad waardoor het gemiddelde op een 8 uitkwam.

Er waren diverse andere onderdelen die dag die allemaal van belang waren en/of op zichzelf beoordeeld zijn (Nase: 10, Führigkeit: 9, Arbeitsfreude: 9, Gehorsam: 10).
We hebben de HZP doorstaan met 174 punten en die dag tevens de Jagdeignungsprüfung (JEP) behaald, een geweldige prestatie van zowel hond als baas. De teleurstelling van de VJP is
ruimschoots goed gemaakt door de resultaten van de HZP en zo zie je maar…. oefening baart kunst. Op naar de VGP.

2 commentaren

  1. Wat een mooi verslag,heb er van genoten!
    Ben erg geinteresseerd en weet niets van deze proeven
    bedankt,
    marty

Geef een reactie