VGP

Erstlings Führer auf dem VGP

De ervaringen van Ewart Nijburg en zijn duitse staande langhaar Morpheus vom Stockey

De afgelopen weken ging de training niet zo goed.. Mo leek zich ernstig te vervelen tijdens de trainingen en de oefeningen konden hem niet langer boeien.
Het VGP examen kwam steeds dichterbij en ik besloot de druk van de ketel te halen.

Donderdag 7 september ’s middags naar Schermbeck in Duitsland gereden. De volgende dag moesten Mo en ik al vroeg beginnen met de VGP en ’s avonds was de prijsuitreiking van de HZP waar
een paar vrienden aan hadden deelgenomen. In bed lag ik nog eens de HZP in gedachten door te nemen en voornamelijk het stöberen achter de eend, een proef die dit jaar niet meer afgenomen
zou worden omdat dit maar een maal in het leven van de hond mag worden afgenomen tenzij de situatie zich spontaan voordoet tijdens een examen.
Mo had met de HZP 11 punten gehad voor dit onderdeel en omdat dit overgenomen wordt op de VGP hadden we nu al vast de maximale 4 punten op dit onderdeel in onze zak.

Vrijdag ochtend om 06:30 opgestaan en even met Mo gaan wandelen. Mo reageerde goed op mijn commando’s en het beloofde een mooie dag te worden.
We verzamelden om 7:30 in gasthof Pannenbecker in Schermbeck en er bleken een aantal afzeggingen te zijn van honden en hun voorjagers.
Normaliter waren we in groepen van drie het veld in gegaan maar nu gingen we met twee groepen van twee en een van drie.
Morpheus en ik waren ingedeeld in groep 2 en voor vandaag betekende dat: vos over hindernis, zweetspoor, boswerk en waterwerk. En voor de volgende dag bleef dan nog veldwerk over.
Als eerste werd voor alle honden gezamenlijk het onderdeel vos over hindernis afgenomen. We verzamelden bij een stuk bos waar, stuk voor stuk, hond en voorjager werden meegenomen
naar de hindernis.

Er was keuze uit twee uitgangsposities; een waar de hond een greppel moest trotseren met de vos en een andere waar de hond over een hek moest springen met de vos.
Ik besloot Mo de vos over het hek te laten apporteren en ik bracht Mo naar de aangewezen plek. Vanaf daar bracht ik zelf de vos naar het omheinde stuk grond en positioneerde de vos zo
dat Mo hem vanaf de rug zou benaderen. Ik liep terug naar de hond en ging naast hem staan. Een simpel “Apport” was voldoende om Mo richting omheining te doen bewegen en met een soepele
beweging sprong hij over de omheining en pakte de vos. Mo draaide zich vlot om en weer in een soepele beweging sprong hij met vos over het hek. Op dat moment was ik erg blij dat we veel
met zware dummy’s hadden getraind want het was geen probleem voor Mo om de vos netjes in de vang te houden en bij mij af te leveren. De eerste 4 punten waren binnen.

Bosarbeid

Vanaf dit moment ging ieder groep naar zijn eigen onderdeel en voor ons was dat het 400 meter zweetspoor. Onze groep bestond uit twee voorjagers met hond, Mo en ik waren eerst en
Frans-Willy met zijn Duitse Staande Korthaar was tweede. Verder waren er nog de 4 rechters en de leider van het zweetwerk. Ik had gekozen voor een Übernacht Fahrte, was betekende dat het
zweetspoor minimaal 12 uur oud was en de vorige avond gelegd was.

Mo en ik werden meegenomen naar de aanschotplek, met een breuk was netjes de richting aangegeven en ik mocht de nazoek beginnen. Netjes de hond afgelegd op +/- 5 meter voor het aanschot en
eerst de plek onderzocht. Er lag wat snijhaar en duidelijk zichtbaar bloed, 2 meter verderop vond ik weer zweet en ik liep terug naar de hond. Zweetriem afdokken en de halsband om de nek van de hond,
gewone riem af en zelf om het lichaam hangen, hond bij de halsband naar het aanschot en het commando “Zoek verwond”.

Mo begon direct het aanschot te onderzoeken en stapte in de verwachte richting. De eerste honderd meter gingen werkelijk voortreffelijk, neus aan de grond en geen twijfel mogelijk.
Regelmatig zag ik zweet op voornamelijk varens en oud hout en dit gaf ik dan door aan de rechters met de term “Sweiß”. Op een gegeven moment ging Mo met een hoge neus verder en bij het
aanblik van wat roodwild keutels begon bij mij de onzekerheid. De hond down gelegd en zelf even verder kijken, ik kon geen zweet vinden en besloot terug te lopen naar de plek waar ik het
laatst zweet had gezien. Vanaf daar zette ik de hond weer in maar hij liep wederom het zelfde pad. We kwamen bij een behoorlijke greppel en ik begon het behoorlijk warm te krijgen.
Gelukkig vond ik wat zweet en wist ik zeker dat we over de greppel moesten. Mo liep weer met de neus aan de grond maar ik zag lange tijd geen zweet meer. Ineens stond Mo prachtig te verwijzen
en ja hoor, een wondbed. Ik gaf aan dat daar een wondbed was met de term “Wundbett” en prijsde Mo voor zijn optreden. We liepen verder en na een flink stuk kwam Mo zijn hoofd weer omhoog en wou
hij naar links terwijl ik verwachte dat het spoor naar rechts ging. Er werd een opmerking gemaakt door de rechter dat ik ook even rust mocht nemen omdat ze zagen dat mijn bril helemaal beslagen was.

Na een kleine pauze Mo weer in gezet op het vermoedelijke spoor en wederom ging hij naar links, deze keer minder scherp en met zijn neus aan de grond. Ik begon me zorgen te maken over het
spoor omdat we naar mijn gevoel al heel wat meters hadden afgelegd en nog steeds niet bij het stuk waren aangekomen. Mo echter, liep rustig door en ik kon weinig anders dan achter hem aanlopen.
Na een tijdje lopen zag ik het stuk liggen, een jonge reegeit. Mo had nog niets in de gaten en liep met de neus aan de grond er zowat aan voorbij ineens zag hij het stuk en liep hij er heen.
Ik kreeg een breuk van de rechter en ik deelde de breuk met de hond. Een van de andere rechters kwam bij mij staan en zij dat de hond super had gelopen en dat ik nog meer vertrouwen in de hond moest hebben,
volgens hem was deze hond geschikt om hele moeilijke nazoeken te doen. Toen ik hem vroeg naar de hoge neus toen Mo naar links wou, was zijn opmerking dat de hond al in de gaten had dat het spoor verderop in
de wind verder ging. We liepen het hele stuk terug en ik kreeg onderweg al te horen dat ze deze nazoek met de volle 4 punten hadden beoordeeld.

De volgende onderdelen waren de slepen in het bos, eerst met de vos en vervolgens met het konijn. Er werd uit het zicht van de hond een sleep getrokken met de vos, ik zette Mo op het spoor
met “Zoek apport” en Mo begon rustig en beheerst het spoor uit te werken. Na een tijdje wachten kwam hij netjes met de vos in de vang terug en bracht hem bij mij. Ook de sleep met het konijn ging
prima en beide onderdelen werden maximaal beoordeeld.

Stöbern im wald was het volgende onderdeel en we werden naar een stuk lage dennen geleid. Aldaar mocht ik Mo laten zoeken tussen de dennen. Aan vier kanten van het vak stonden rechters en Mo
moest laten zien dat hij diepte nam en systematisch het stuk wou afzoeken. Hij kwam twee keer terug waarop ik hem een andere richting opstuurde en na een minuut of 15 mocht ik de hond weer aanlijnen.

Het volgende onderdeel betrof steadiness, de hond moest los volgen en om de vijf meter gaan zitten als ik stil stond. Na een meter of 15 moest ik de hond afleggen en met geweer 30 meter verderop
in het bos gaan staan, uit het zich van de hond. In het bos moest ik twee keer schieten terwijl de hond rustig op zijn plaats moest blijven. Ik liep het bos in en schoot twee keer, toen ik terug
kwam op het pad zag ik dat de hond was gaan zitten maar wel op dezelfde plaats was gebleven, prima in orde dus.

We gingen verder met het onderdeel Buschieren en ik moest met hond en geweer een stuk bos uitwerken. De hond moest hierbij onder het geweer jagen en niet te ver weg gaan. Mo begon lekker te zoeken
en bleef netjes in de buurt. We liepen een stuk en ik schoot een keer in de lucht, Mo keek even en zocht weer netjes verder. Af en toe dirigeerde ik Mo in een bepaalde richting en ineens merkte
iemand een vos op. Niet veel langer had Mo de vos in de gaten en beiden gingen er op rap tempo vandoor. Mo met een luide keel op 3-4 meter achter de vos. Op mijn fluit draaide Mo zich om en kwam hij
terug. Ik mocht de hond aanlijnen want alles was prima verlopen.

We vervolgden de dag met het onderdeel aangelijnd volgen. Ik moest door het bos lopen met de hond aan de riem en de riem over de schouder. Diverse malen moesten we om een boom lopen en iedere keer
toonde Mo zich een volgzame hond. Hij bleef netjes naast me lopen en ging keer op keer aan de juiste kant om de obstakels heen.

We waren aangekomen bij de laatste proef in het bos. Wederom een steadiness proef. De hond moest los af liggen naast mij terwijl een groepje drijvers het bos voor ons afdreven. Gedurende deze mini
drijfjacht moest iedere voorjager minimaal twee keer in de lucht schieten. De hond mocht gedurende deze proef niet inspringen of van zijn plaats komen want dat zou betekenen dat we gezakt waren voor
het gehele examen. Steadiness is nou eenmaal een zeer belangrijk onderdeel van de VGP. Mo bleef netjes liggen tijdens de schoten en het rumoer van de drijvers. We waren voor alle vakken in het
bos geslaagd en ook nog eens met het maximum aantal punten.

Waterarbeid

Voor het waterwerk moesten we een half uurtje rijden. Daar aangekomen begonnen we het Stöberen in dichte begroeiing zonder eend. Het was een ondiep stuk water met in het midden een eiland.
Ik zette Mo in en hij zwom naar het eiland, vanaf daar zwom hij naar links en zocht daar verder. Hij werkte netjes de hele linker kant uit tot helemaal achterin, vervolgens zwom hij weer naar het eiland.
Ineens stond hij voor en iemand maakte de opmerking dat het waarschijnlijk voor muizen was. Mo drukte door en na korte tijd hoorde we een flinke plons aan de achterkant van het eiland.
Ik merkte direct op dat hij dit alleen deed in het geval hij achter iets aanzat en men dacht dat het een muskusrat zou zijn. Plotseling begon de rechter aan de linkerkant de hoofdrechter te
wenken en zij liep zijn kant op. Het bleek dat Mo een zieke eend had gevonden op het eiland en deze nu aan het achtervolgen was. Dit feit gaf een hele andere wending aan het stöberen zonder eend.
Het werd nu namelijk stöberen met eend. De eend dook onder water en Mo dook er achteraan, hij miste de eend de eerste keer maar de tweede keer had hij de eend van achter te pakken. Met eend in de
vang kwam hij bij me en gaf de eend keurig af. Dit onverwachte spektakel resulteerde in een enorm applaus van alle aanwezigen en rechters. Het stöberen zonder eend werd becijferd met een 4h, een
zeer zeldzame beoordeling tijdens de VGP. De 4h staat voor het Duitse “hervorragend” wat uitmuntend betekend. De gehele situatie betekende ook dat we wederom een beoordeling voor stöbern met eend
kregen en dit werd becijferd met de maximale 4 punten.

We waren echter nog niet klaar, we moesten nog het verloren zoeken en de schotvastheid onderdelen doen. De schotvastheid was prima en het verloren zoeken ging ook prima, eigenlijk vanaf een meter
vanuit de waterkant had Mo al verwaaiing van de eend en hij zwom er in een keer heen. Hij liep recht op de eend af en pakte de eend op. In plaats van meteen terug te komen stond hij een beetje te
rotzooien aan de waterkant, iets wat hij tijdens de HZP ook al een keer gedaan had. Uiteindelijk bracht hij de eend wel bij me maar het was wel van invloed op de beoordeling van het brengen van de
eend, we kregen een puntje minder.

We waren klaar voor dag 1 en tot nu toe hadden we extreem goed gepresteerd. ’s Avonds lekker gegeten en een paar welverdiende jagemeisters gedronken terwijl Mo van een welverdiende maaltijd aan het
genieten was.

Veldwerk


Zaterdag stond het veldwerk op de agenda. Om 8:30 in de auto gestapt en richting veld gereden en om 9:00 waren we ter plaatse. Mo en ik mochten wederom als eerste beginnen en we vingen aan met het flankeren.
Voor ons lag een groot weiland met hoog gras en ik gaf Mo het commando om te zoeken. Mo begon netjes het veld af te zoeken maar nam niet echt de ruimte. Het veld was erg nat, mede omdat het nog vroeg was.
We zochten het hele veld af, maar helaas geen wild.

We reden verder naar een andere plek in het veld en daar mochten we het nog een keer proberen. Dit stuk was minder breed en Mo zocht netjes van kant tot kant. Hij drukte een haas uit zijn leger en op de
triller fluit stopte hij de achtervolging en kwam na het commando “kom voor” netjes bij me. We vervolgden onze weg door de ruigte en ineens stond Mo netjes
voor. Op commando drukte hij twee fazanten uit de dekking en ik schoot een keer in de lucht omdat dat een onderdeel is van de proef. De hond bleef netjes staan en achtervolgde de fazanten niet.
We mochten de hond aanlijnen want het was helemaal voor elkaar.

Omdat de rechters, qua flankeren, nog niet gezien wat ze wilden zien moesten we later nog een stuk weiland afzoeken. Mo pakte deze keer meer breedte maar het was nog niet helemaal perfect, we kregen een
puntje aftrekt omdat hij niet genoeg afstand nam.

De sleep met de eend ging weer super. Als een raket schoot hij over het veld, beide haken werden met chirurgische precisie genomen en de eend werd vlot bij de baas afgeleverd.

Ook het verloren zoeken ging uitstekend, ik zette de hond naast mij neer en vrijwel direct had hij al verwaaiing van de eend. Hij ging rechtstreeks op de eend af en bracht deze netjes bij mij.
Ineens realiseerde ik mij dat we klaar waren.

Het was gelukt, we waren geslaagd!!.

De rechters hielden een nabespreking en na een minuut of 20 werden de voorjagers er bij geroepen.
Alles was in orde en ze vonden dat alles super was gelopen. Mijn buurman met zijn korthaar Carlo had 319 punten in de II. Preis en wij hadden 330 punten in de I. Preis.
Aangezien wij de meeste punten hadden bedankte ik de rechters en de pachter in wiens veld wij die ochtend heerlijk hadden vertoefd en we reden voldaan terug naar de ontmoetingsplaats.

Na een lekkere maaltijd was het tijd voor de uitslagen. Als eerste, met een volle bak van 336 punten, was een van de mannen die het jaar ervoor de VJP bij ons had beoordeeld, met zijn
langhaar Westfalen’s Chef. Als tweede met, jawel 330 punten, ondergetekende met Morpheus vom Stockey. De nummer een kreeg de ereprijs voor Suchensieger en nog een voor het beste veldwerk.
Nummer drie kreeg de ereprijs voor het beste zweetspoor. En wij kregen de ereprijs voor de beste combinatie hond – baas,een prachtig eikenhouten plank met daarop een in brons gegoten langhaar.
Alle ereprijzen zijn voor een jaar, dus hij moet wel weer terug. Tot dan prijkt hij in onze woonkamer.

De uitreiking werd afgesloten door de winnaar, deze bedankte iedereen en hield een speech met als onderwerp Mo en ik. Hij was erg blij dat hij eerste was geworden maar hij wou dat iedereen
wist wat voor prestatie wij hadden neergezet. Hij begon te vertellen over de VJP, dat ik met de hond aan de lange lijn wou gaan flankeren en dat hij niet wist hoe hij mij duidelijk moest gaan
maken dat dit niet de bedoeling was. Dat er gelukkig een rechter bij liep die goed Nederlands sprak en dat die mij uitgelegd had wat wel de bedoeling was.
Hoe hij gezien had dat ik aan het worstelen was om de hond al dirigerend een beetje te laten flankeren en dat hij zich toen erg sneu voelde dat hij dat met een slechte beoordeling moest afsluiten.
En dat hij met de HZP gezien had dat het al vele malen beter ging. En dat ik nu met de VGP 6 puntjes onder hem was geëindigd op de 2e plaats. De hele zaal applaudisseerde en mijn geluk kon niet meer op.

Volgend jaar gaan we door met het 20 uur, 1 kilometer zweetspoor.

Weidmansheil,
Ewart

Geef een reactie